तू येता जगणे पुरे बदलले व्हावे कसे सांग ना?
आधीच्या जगण्यात मी परतुनी जावे कसे सांग ना?
.
येताना तुजला बघून हलके होते पिसा सारखे
ओझे मी लपवूनही पण तुला ठावे कसे सांग ना?
.
तू माझ्या जगण्यातली तरलता आनंद तू
तू तेथे नसता सभांमधुन त्या गावे कसे सांग ना?
.
वेगाने हृदयामधे धडधडे आश्वस्त माया तुझी
ठोके जे चुकते पुन्हा हृदय ते धावे कसे सांग ना?
.
नित्याने भुलणे अशी गहनता आहेस सौभाग्य तू
दुःखाने फिरुनी कधी जवळही यावे कसे सांग ना?
.
तुष्की नागपुरी
नागपूर, गुरूवार, १९ मार्च २०२६
रस्त्यावरती भिरभरणारा पाचोळा समजून मला
किती खुबीने दिलेस तू ही वाऱ्यावर सोडून मला
नकार देउन निघून गेली दूर नभाच्या पलीकडे
द्यायचाच धोका होता तर द्यायचास जवळून मला
पसंत नव्हते मला स्वतःचे अत्तरण्यासाठी सुकणे
म्हणुन बहर ओसरण्याआधी मीच दिले उधळून मला
प्रेमामधली कटू आठवण चितारलेला कागद मी
फाडा,फेका,जाळा अथवा टाका चुरगाळून मला
मरून जातिल माझ्यासोबत राहिलीच जर ....जीवनभर
अमर करा माझ्या स्वप्नांना कुणीतरी मारुन मला
जन्म थांबला एका जागी ह्याच विचारामध्ये की
जायचेच केवळ आहे हा रस्ता ओलांडून मला
पहाटच्या पारी उठू, काटा पायात रुततो,
घाम पुसत डोळ्यांचा, जीव शेतात राबतो.
ऊन-पावसात नशिबाच्या, जळलीये पुरणाची पोळी,
काट्याकुट्याने लाल झाले हात, ओंजळीत थोडी फुलं जरी!
घराच्या त्या उंबऱ्यात, धनी हताश बसून,
जीव खचतो आत . मोडलेले बघून पाय,
लोकं गावकुसाबाहेरची , काळज टोचती ,
"करम हीच काळ !" हसू चवीनं पाहती
माज्या कपाळाचं हे कुंकू, नुसता लाल मळवट न्हाई,
अंधाऱ्या संसाराला माझ्या , तोच उजेड गाठाई.
नशिबाच्या या कोऱ्या कागदावर, दुःखाचीच का फक्त शाई?
मी खचणारा माणूस नाही, नसांत माझ्या अजून विझली नाही आग ही!
रोज सोसाव्या फसव्या चांदण्या, रोज वाटेत काटे पेरले,
मी जरा हसू पाहतो कुठे, तोच डोळे पुन्हा आसवांनी भरले.
अडचणींचा सुटलाय हा वेढा, भोवती एकटेपणाचा अंधार दाटतो,
पण अशाही एकाकी रात्री, मी स्वतःच्याच साथीने दिवा लावतो!
कितीही छळू दे ही वेळ मला, कितीही लावू दे माझा अंत,
माझ्याच कष्टाने लिहीन आता, माझ्या उद्याच्या विजयाची वाट.
तुला पाहते रे,तुला पाहते
जरी बाटली मी तुला पाहते ......(ध्रुपद)
पडताचि तुजला धरी ना कुणी रे
तुझ्या संगतीला न येई कुणी रे
तुला लोळण्या सौख्य वाटे गटारी
घाणीची परवा नको तू करू रे.......(ध्रु)
तुझे रंग ढंग किती दिसताती
तुझे शिव्याशाप न कुणा लागताती
तुझ्या अंतरीची मदिरा वदे रे
तुला सर्व अंदाज येती कसे रे ......(ध्रु )
चखणा हवा की स्टार्टर हवे रे
तुझे ऐकण्या हा वेटर उभा रे
तुझ्या जवळिचा अर्थ पाहूनि घे रे
उगा बाउन्सरा चान्स देऊ नको रे.....(ध्रृ)
कुणासारखी तू, कुणासारखी
कधी वागते ना मनासारखी.
तू जळासारखी
तू पळासारखी
रंगीत गंधीत फुलासारखी.
कधी वागते ना मनासारखी.
तू परीसारखी
तू सरीसारखी
धुंदीत नेणाऱ्या तरीसारखी.
कधी वागते ना मनासारखी.
गोड स्वप्नापरी
कि तू स्वप्नपरी
निघून जाणाऱ्या पळासारखी.
कधी वागते ना मनासारखी.
https://youtu.be/Waz-9JC5yu4
तूच ग सखे माझी फूलराणी,
तुझ्याचसाठी माझी सर्व गाणी।
तूच माझी बाग, मीच तुझा माळी,
तुझ्याविण सखे, सुनी झाडाची डहाळी।।
बागेस जेव्हा तुझी चाहूल लागली,
माझ्या सोनचाफ्याची कळी खुलली।
मोगऱ्याची वेल सरसर चढली,
मोगऱ्याची फुले बहरली।।
बागेस कळले पानोपानी,
जडली प्रीत दोघांच्या मनी।
तुझ्या नजरेची पडता सावली,
फुलाफुलांत प्रीत आपली विसावली।।
गंध दरवळला बागेत चोहीकडे,
फुलपाखरे भिरभिरती तिकडे।
चांदण्यांनी जणू रात्र सजविली,
प्रीतीची वाट फुलांनी भरली॥
लेवुनी निर्वास पुष्पे दर्प माझा झाकला
स्पर्श तू केलास अन् हा तगरही गंधाळला
टाळतो आता सुखांना धाडणे आमंत्रणे
दुःख जे आले स्वतःहुन खेळ त्यांसव मांडला
गीत ऐकोनी मनाचे आज मी भारावलो
का कधी रे छंद याला मारव्याचा लागला
अंगणाच्या कुंपणावर बांधले घरटे जरी
तू न साधा हाकण्याला दगडही भिरकावला
विव्हळणारे पात्र माझे त्या मिळाली कौतुके
अंक होता मी मुखवटा हासण्याचा लावला
(सूट: दोन लघु अक्षरे = एक गुरु अक्षर)
तुझ्या चित्रभाषेमधले मी
शोधित होतो जरी व्याकरण
त्या शोधाच्या वाटेवरती
मला गवसले काही विलक्षण
नियमबद्ध काहीही नसणे
हाच नियम असणार, वाटले
होते- पण त्या ओळींमधल्या
जागेवर ते पुन्हा भेटले
चकवा देऊन आकलनातून
पुन्हा पुन्हा निसटुनी जे जाते
तेच गूढ चित्राक्षर होऊन
मला पछाडून अथांग उरते
