रंगभूमी

सहावा तन्वीर सन्मान सोहळा ९ डिसेंबर, २००९ रोजी पुण्यात आयोजित केला गेला. सत्कारमूर्ती होते डॉ. राजेंद्र चव्हाण आणि श्रीमती विजया मेहता. या सोहळ्याचं वैशिष्ट्य म्हणजे पूर्वसंध्येला झालेली श्रीमती विजया मेहता यांची मुलाखत. विजयाबाईंची नाटकं, त्यांचा नाट्यक्षेत्रातला प्रवास यांविषयी तरुण पिढीला फारशी माहिती नाही. दिग्दर्शिका व अभिनेत्री म्हणून त्यांनी केलेलं प्रचंड काम या पिढीनं पाहिलेलं नाही. हे लक्षात घेऊनच ही मुलाखत आयोजित केली गेली होती. श्री. माधव वझ्यांनी काही वर्षांपूर्वी 'सा.

तन्वीर हा डॉ. श्रीराम व दीपा लागू यांचा मुलगा. एका अपघातात सोळा वर्षांपूर्वी त्याचं निधन झालं. तन्वीरच्या जाण्याचं दु:ख बाजूला ठेवून त्याचा वाढदिवस साजरा करावा, अशी कल्पना पुढे आली, आणि तन्वीर सन्मान सोहळ्याला सुरुवात झाली. दरवर्षी ९ डिसेंबरला, तन्वीरच्या वाढदिवशी, हा सोहळा डॉ. श्रीराम व दीपा लागू यांनी स्थापन केलेल्या रूपवेध प्रतिष्ठानातर्फे पुण्यात आयोजित केला जातो.

(काल आपलीमराठी वर "खरं सांगायचं तर.." हे नाटक बघितलं आणि जे वाटलं ते इथे सांगाय्चा प्रयत्न.
या आधी जर या नाटकावर काही लिहिलं गेलं असेल तर हे लेखन कुठे हलवू ते सांगावं).

नितिन सावरकर हा एक साधा, सरळ माणूस काही कारणामुळे एका स्त्रीच्या खुनाच्या खटल्यात अडकतो.
सगळे पुरावे त्याच्या विरुद्ध असतात. 'होपलेस चेहर्यांची अखेरची आशा' असलेल्या अ‍ॅड. धनंजय कर्णिक (विक्रम गोखले) यांची मदत मिळावी म्हणून तो त्यांच्या ऑफिसमधे येतो. आपली सगळी कहाणी सांगतो. ती स्त्री- मिस शिरिन वाडिया हिच्याशी आपली ओळख कशी झाली, मैत्री कशी झाली वगैरे सगळं प्रामाणिकपणे सांगतो.

ह्ल्ली अनेकदा मला आपण पुण्यात रहात असल्याचा भास होतो. पुणेकर कलेच्या बाबतीत जरा 'elitist' असतात, तसेच बे एरियातही आता आढळुन येतं. निव्व्ळ मनोरंजना पेक्षा विचारंना चालना देणार्‍या कलाकृती इथल्या रसिकांना जास्त प्रीय असतात. 'कला' च्या 'समीप रंगमंच' चा दुसरा प्रयोग त्याच पठडीतला.

समीप रंगमंच म्हणजे 'theater-in-a-room'. कमीतकमी props/नेपथ्य वापरुन नाटके सादर करायची. त्यामुळे यात मोठे सेट्स, मेकप वगैरे फार काही

नसतं. थोड्क्यात, मैफिल का अंदाज आणि नाटकाचा बाज. अशा वातावरणात गेल्या शनिवारी, 'छुनेसे प्यार बढता है' आणि 'स्वामी', समीप रंगमंच च्या उपक्रामात 'कला' ने सादर केल्या.

"ते आले, त्यांना पाहिलं, त्यांनी हसवलं! " .....
टोक्यो मराठी मंडळाच्या गणेशोत्सव कार्यक्रमाचे प्रमुख पाहुणे म्हणून आलेल्या दिलीप प्रभावळकरांचं असं वर्णन नक्कीच करता येईल. साधारण २-२.५ तासाचा असा हा कार्यक्रम, सुरुवातीपासुन शेवटपर्यंत त्यांनी हसताखेळता ठेवला!

बरेचसे चित्रपट नाटके सहजपणे काळाच्या पदद्याआड जातात. साधारण एक वर्षानंतर चित्रपट साफ विसरले जातात. अनेक वर्ष लोकांना आठवतात. लोक पुन्हा आवर्जुन पहातात असे फारच थोडे चित्रपट व नाटके असतात.

चित्रपट पुन्हा पहायला काहीच अडचण नसते. ज्यांना चित्रपटगृहातच जाऊन चित्रपट पहायचे असतात त्यांच्यासाठी सदाबहार चित्रपट पुन्हा पुन्हा येत रहातात. आजकाल सी.डी./डी.व्ही.डी च्या युगाततर हा पर्याय आणखीनच सोपा झालाय.