मौन

मौन: एक सुरक्षित कवच
"एका शांत शेतात, जिथे हिरवीगार झाडे आणि पक्ष्यांचा किलबिलाट होता, तिथे एक कष्टाळू घोडा राहायचा. तो रोज सकाळपासून संध्याकाळपर्यंत शेतात खूप मेहनत करायचा आणि जड ओझी ओढायचा. दिवसभराच्या कामाने संध्याकाळपर्यंत त्याचे पाय दुखायचे, पाठ भरून यायची आणि त्याला फक्त थोड्या विश्रांतीची गरज असायची.

मौनातून उगवलेली गणिते
सोडवताना आशेचा हातचा
उत्तराचे नवीन कोडे
सोडवण्याचा प्रयत्न रोजचा

माझे शब्दवेल्हाळ प्रवाह
तुझे मौनाचे किनारे
भिजवण्याची शिकस्त
चिवट अपेक्षांचे सहारे

भविष्यावर काळजीचे ओझे
अंतर्मनात भीतिचे कवडसे
जगण्याच्या दाट धुक्याला
स्वप्नांचे फितूर आडोसे

मानसी

निःशब्द प्रार्थना

हात जोडले नसे का
मूर्ति नसे का गोमटी
अंतरात वसे उर्मी
हरि आहेच सांगाती

मागायाचे सर्वज्ञाला
हे तो उफराटी गोठी
शब्दी मावेना प्रार्थना
नको गीत हरी साठी

देखे नयनामधून
बोले वाणी चालवून
कसे स्तवन करावे
मौन हेचि तेथ खूण

तोचि आधार एकला
श्वास चालवी सकळ
जाणवता क्षणभरी
होय प्रार्थना सफळ...

तिच्या-माझ्या नात्यातल
हल्ली अंतर खुप वाढलय
शब्दांनी सुटेल कोडे सारे
पण तिने मौन बाळगलय.

कधी काळी ती माझ्याशी
खुप भरभरुन बोलायची
कधी खांद्यावर डोके ठेवुन
फक्त् शांत बसुन राहायची

प्रेम व्यक्त केल ज्यावेळी
त्यावेळीही ती शांत होती
तिच्या मौनाचे उत्तर मला
आजपर्यंत कळले नाही.

समोरासमोर येतो बरेचदा
पण ती टाळतेच मला
तरीही नाही दिसलो कधी
इतरांना विचारतेसुद्धा

तिच्या अश्या वागण्याचा
अर्थ काही उमजत नाही.
बोलायचा प्रयत्न केला तरी
ती मौनाशिवाय बोलत नाही.