परदेशीच नव्हे तर आपल्या नेहेमीच्या, राहत्या, सवयीच्या जागे पासून दूर गेलं की नव्या सवयी, नव्या रितीभातींशी जुळवायचा प्रसंग सगळ्यांवरच येत असतो. काही सवयी आपसूक अंगवळणी पडतात.

हे दिवस म्हणजे गाडी स्वतः न चालवण्याचे दिवस आहेत अगदी. दुसर्‍याच्या हाती गाडीचं चाक देऊन आपण निवांतपणे आजू बाजूची झाडं पहावीत. रोज काही हे सुख लाभत नाही.

तर मंडळी हा बारा मधे बारा तारखेला झालेल्या ए वि ए ठी चा वृत्तांत ( हाय लाइटस खरं तर ) ( कोण रे ते 'उशीर, उशीर' म्हणून आरडा ओरडा करतंय?)

पात्रं : ( काळे) विनय देसाई, ( जगताप) अनिलभाई

सकाळी सकाळी सूर्याची नावं कशाला ती? ही काय स्कॉलरशिपच्या परिक्षेची उजळणी करायची जागा आहे का?

पाडव्याच्या दिवशी संध्याकाळी फिलाडेल्फियाच्या किमेल सेन्टर मधे आशा भोसले अन अमित कुमार यांचा कार्यक्रम होता.
त्या कार्यक्रमात म्हटलेली गाणी :

ये जमीं गा रही है, आसमां गा रहा है
आनेवाला पल जानेवाला है

पुस्तकांचं कौतुक केल्याबद्दल धन्यवाद मंडळी.

खरं तर पुस्तकांची विश लिस्ट फार मोठी आहे.

एन जे चं हिवाळी ए वि ए ठि झालं होतं तेंव्हा काही जणांनी तक्रार केली की रंगी बेरंगी मधली माझ्या कडच्या पुस्तकांची यादी दिसत नाही म्हणून. शिवाय ती यादी अपूर्ण पण होतीच. बर्‍याच चिकाटीने सर्व मराठी गद्य पुस्तकांची यादी पूर्ण केली.

काल एक ज्ञानेश्वरीचं भाषांतर चाळत होते सहज. अठराव्या अध्यायात त्याग अन संन्यास यातला फरक स्पष्ट करताना अशी ओळ वाचली ' मूला नक्षत्रावर जन्मलेल्या मुलाचा जसा त्याग करतात ( करावा असेल कदाचित.

मिनोतीने तिच्या ब्लॉग वर टॅग केले त्यालाही बराच काळ लोटला. पण लिहायला सुचत नव्हतं. सुनिता बाइंचं एक वाक्य आहे 'मण्यांची माळ' मधलं. ' माझ्या ऐहिक गरजा फार कमी आहेत.' ते एकच खनपटीला बसलंय गेले कित्येक दिवस.

माझ्या घराजवळ एक YMCA आहे. बहुतांश सबर्बन पालकांप्रमाणे आम्ही शनिवारी सकाळी मुलांना पोहायला शिकवायला नेतो.