शेवटी असंय की नमस्कार हा नुस्ता विधी नाही, ती एक घटना आहे. माणसं एकत्र येऊन समूहात राहू लागली तेव्हा अनोळखी माणसाबद्दलची भीती तर असेलच, पण एकत्र राहणं खरोखर यशस्वी होण्यासाठी ते मुळीच पुरेसं नाही... तिथे आदर, आपुलकी या भावना असणे आणि ते व्यक्त होणेही खूप महत्वाचे ठरले. एक माणूस म्हणून दुसर्‍या माणसाविषयी आदर व्यक्त करणे हे समाजधारणेसाठी आवश्यकच आहे.

अमुश्या पोर्निमा जवळ या लागली कि कमळीचा जीवला निस्ता घोर लागुन र्‍हाई. आता कमळी म्हंजी कुनी येरीगबाळी न्हवं. शाण्णव कुळीची ल्येक अन पैलवानगड्याची बाईल. येळला वागाच्या नाकात वेसण बांदील अन शेरडं न्यावीत तशी वडुन नील. पर ह्या सुक्काळीच्या शेंवंतेनं तिच्या गळ्याला तात लावल्याला.

शनिवार सकाळची नवाची प्रसन्न वेळ. आम्हाला नम्रपणे नकार देत, आपापली आयुधं म्हणजे सतार आणि स्वरमंडल आपणच घेऊन हे दोन कलाकार म्हणायचे ते दोन तरूण आमच्या गाडीत बसले.
अगदीच जुजबी बोलणं होता होताच आम्ही ज्यांच्या घरी कार्यक्रम ठरवला होता, तिथे पोचलोही. एक अर्ध्या तासात कार्यक्रम सुरू होणार. आम्ही आतल्या खोलीत वाद्य जुळवायला बसलो. स्वरमंडल आणि सतार लावून होईपर्यंत तो राग परमेश्वरी आहे हे म्या पामराच्या ध्यानी आलं.. माझा हा एक अत्यंत आवडता सकाळचा राग.

ज्याची सर्वजण अतिशय उत्सुकतेने वाट पाहता आहात, तो दिवाळी अंक आपल्या सर्वांसमोर ठेवताना आम्हाला अतिशय आनंद होत आहे. मायबोलीचा 'हितगुज दिवाळी अंक २००७' आपल्या सर्वांना आवडेल अशी आशा आहे.

कुठल्याही वयात औत्सुक्य असतंच माणसाला...बायकांची नजर जरा जास्तं चौकस इतकच... इकडे तिकडे बघत चालताना सरळ एका कोर्टवर जेव्हा जाळ्यात आपणहून चालत गेले तेव्हा मात्रं लेकाने हात धरला. श्रावण बाळासारखी कावड-बिवड नव्हती इतकच.

प्रत्येक मराठी व्यक्तीला अभिमान वाटावा अश्या, २००४ सालच्या राष्ट्रीय पुरस्कार (सुवर्णकमळ) विजेत्या "श्वास" या चित्रपटाची पडद्यामागची कहाणी , या चित्रपटाच्या कॉस्च्युम डिजायनर व मायबोलीकर नीरजा पटवर्धन शब्दबद्ध करत आहेत.

दिवाळीच्या आधीच आम्ही बंगल्यावर रहायला आलो. दिवाळीच्या दिवशी सकाळी सगळ्यांच्या बरोबर आंघोळ करुन वान्याने ताटलीतले लाडू, चिवडा, शेव चकली सगळे चाटून पुसून खाल्ल्ले.
वान्याचा रंग तंदूर रोटीसारखा गव्हाळ पण पांढरा. डोळे एकदम घारे. नाक गुलाबी..