कविता

दिवाळीला नको फटाके
होळीला नको पाणी
नवीन वर्षाला नको मदिरा
आणि ईदीला नको बकरी

दांडियाला नको टिपर्‍या
संक्रातीला नको पतंग
द्सर्‍याला नको सोने
गणपतीला नको मुर्ती
आणि महाशिवरात्रीला नको दुध

पुढे म्हणाल...
.. हनीमुनला नको प्रणय!!!!!

छे!!!!

हा पाढा नन्ना चा नाही
उत्सव साजरे करायला
मना इथे नाही...
पण जपलेल्या प्रतिकांवर
श्रद्धा उरली नाही!!!!

बी

शून्य शहर.. शून्य प्रहर
शून्य मनाच्या भोवती...
... काळोखाने वेढले आहे!!

एक एक तारका निखारा आहे
रात्र काळी कभिन्न वाढतच आहे
प्रत्येक उगवत्या दिवसाचा शेवट
उध्वस्त होणार आहे!!!!

कशासाठी हे चालले आहे?
कोण मागे उरले आहे?
वर्तमानाला सन्मुख
अख्खा भुतकाळ झाला आहे!!!

बी

या ओळी कुठल्या गाण्यात आहेत कुणाला माहीत आहे का? पूर्ण गाणं मिळालं तर फारच उत्तम.
धन्यवाद.

अदबीने करते पुढती हात मी विड्याचा
पान रामटेकी आहे कात केवड्याचा

रोज घेऊन फिरावं
आपलंच कलेवर, आपल्याच खांद्यावर..
नियतीच्या विस्तिर्ण फांद्या, गळफास म्हणूनही येतात कामी कुणाच्या..
आपण मात्र तिरडी बांधावी-
त्या फांद्यांमध्ये कर्माचा दोर घालून आवळत रहावं..
रोज नव्या दमानं कलेवराला काजळ-तीट करत रहावं..
स्वतःची माती होईपर्यंत............?

- चिन्नु

पाचशे वर्ष जुन्या
प्राचीन वटवृक्षाप्रमाणे असतात
आपले पुर्वज
आपले आईवडील

आपल्या नसानसात
रुजलेली असतात त्यांची पाळंमुळं
आणि लाल रक्ताच्या
पांढर्‍या आणि तांबड्या पेशीतून
वाहत असतो
त्यांनीच दिलेला प्राणवायू

ते नसूनही आपल्याच आजूबाजुला असतात
ते असतात आपल्या आत्मविश्वासात
ते असतात आपल्या तत्त्वात आणि व्यक्तिमत्त्वात
ते असतात आपल्या दैनदिन आचारविचारात

त्यांना रोज पाहता .. अनुभवता येत
आपल्या डोळयांच्या रंगात
त्वचेच्या स्पर्शात
हसण्याच्या खळखळाळात
केसांच्या सुगंधात
स्पंदणार्‍या हृदयात
आपल्या प्रत्येक सवयीत
हालचालीत तेच तर असतात!!!!!

सुकलेले गवत गोळा करुन
सुंदर सुंदर घरटी बांधायला
कोण बर शिकवत असेल
चिमन्या पाखरांना?

पंखात बळ येताच
आईच्या कुशीतून
बाहेर पडून
आपल जग शोधायला
कोण बर शिकवत असेल
चिमण्या पाखरांना

निळ्याभोर विस्तिर्ण आकाशात
जागेचा अडचण नसताना
शिस्तित विहार करायला
कोण बर शिकवत असेल
चिमण्या पाखरांना?

त्या त्या जन्मात
ती ती शिकवण
आपसूक मिळालेली असावी?
रक्तातच उतरलेली असावी?
वंशातून आलेली असावी?
जगायला माफक तेवढी
निसर्गद्त्त बहाल केली असावी!!!!

बी

आठवते तुला...गुलमोहराच्या पाकळ्यांची चव
चिंचेचा फुलांचा सांडलेला बहर
हादग्याच्या फुलांवर तुटुन पडलेले रावे
काशीकोहळ्याच्या एखाद्या हळदपिवळ्या फुलाला धरलेले फळ
अंबाडीच्या फुलापासून बनवलेल्या शरबताचा गुलाबी रंग
तव्यावर अरतपरत केलेले करडे दगडफुल
केळीच्या पानावर वाढलेली केळफुलांची भाजी
कोंथींबीरीच्या फुलांना आलेले हिरवे ओले धणे
हिवाळ्यात वालाच्या वेलीवरील जांभळ्या फुलांचे पांघरुन
गगनजाईच्या फुलांच्या देठामधील चाखलेले मध
महादेवाच्या पिंडीवर गळून पडलेले तुळशीच्या मंजिरीतील निळेसावळे कण
तळहातावर घेऊन जिभेने चाखलेला गुलकंद
शेवग्याच्या फुलांचे केलेले थालिपीठ

सुरुच असतो शोध माझा तुमचा
जागेपणी आणि निद्रिस्त असताना सुद्धा
की काहीतरी सापडेल अवचित
आणि बदलून जाईल आपले जगणे

पण असे होत नाही
जिथे स्वःतला उलगडून सांगणेच
अवघड झाले आहे
तिथे नवे काही गावण्याची
शक्यता अगदीच सुमार आहे

कुठल्या तरी एका क्षणी
कदाचित केस आणि केस पिकलेल्या
जख्ख म्हातारपणी
हे कळून चुकत की
ह्यापेक्षा खर्डेघाशी परवडली असती
उभ्या आयुष्यात खूप काही गमावल
नव काही मिळाल त्याची किंमत
मी किती मोजली.. मला माझेच ठावूक.

- बी

पुर्वी आपण जेव्हा जेव्हा भेटायचो,
तेव्हा तेव्हा पाऊस पडायचा.

पाऊस मग नेहमी सोबत असायचा
कधी सर..
तर कधी झर झर...

पण यंदा...
आशेचे ढग दाटत होते,
पांगत होते,
मन ओथंबून गेलं.

तू येशील... भेटशील...

शेवटी सगळा पाऊस
पापण्यांत शिल्लक राहीला...
आणि यंदाचा पावसाळा
कोरडाच गेला.

काल पाऊस आला
नि मी दार उघडलं...
पुर्वी आपण भेटलो की पाऊस यायचा,
आता निदान पाऊस आलाय म्हणून
तरी भेटूया...

चिंब फुलपाखरी लेवूनी रंग
पाकळी पाकळी होतसे गंध
सोनसकाळी किरणांची पल्लखी
डोलत फिरते झुळूकी मंद

एक डहाळी, पाखरांची शाळा
दवं-भिजल्या माळा पानोपानी
इंद्रधनु अल्लद चोचीत धरूनी
सूर हाळीतो कुणी या रानी

धरून कमानी-माडांच्या झाळी
विसावती मेघधन श्वेतश्यामला
आद्य अनंत ते- रूप चिरंतन
कण कण होई विठू सावळा
....कण कण होई विठू सावळा!