प्रेमकहाणी..

पाहता पाहता विलीन झाले
रोहीत पक्षांचे थवे
मावळतीच्या आकाशात
आता उगवलेचं कोर दुधाळशी
चांदणं झिरपेल संधेच्या प्याल्यात

जेंव्हा बुडायला येईल चंद्र
मी असेल निवांत एकटाच
तळ्याकाठी पहुडलेला आणि

तुझ्यानंतर..

आता उतरेल सांज पापण्यांवर
केशरी किरणे जरा काजळतील
हृदयकमळ आनंदाने फुलून
पाय तळ्याकाठी निघतील

आणि तिथे तू मला भेटशील...

संथ पाण्यावर तरंग उठताना,
कमळदेठ वार्‍यावर डहुळताना,
पांखरांचे सूर मंद होत जाताना,

पानं गळून पाचोळ्या झालेल्या वाटेवर
पर्णहीन झालेल्या फांदीतून सुर्य येतो
विखरतात कोवळी किरणं अवतीभवती
दवात भिजलेली पाने सजीव होतात
पिकलेले रंग थेंबथेंब ओघळू लागतात
कधीतरी कुजून मातीत मिसळून जातात

चक्र...

जेंव्हा आपण लहान असतो
तेंव्हा फुलपाखरासारखे बागडतो,

जेंव्हा आपण वयात येतो
तेंव्हा उंबराचे फुल होतो,

जेंव्हा आपण मोठे होतो
तेंव्हा सरड्यासारखे रंग बदलतो,

जेंव्हा आपण वृद्ध होतो
तेंव्हा कायमचे कोशात जातो,

चिवचिवणारी पहाट असावी
चिडचिडणारी बायको नसावी
साखरझोपेतून उठल्या क्षणी
भिंतीवर 'नर्गिस' दिसावी..

'बाळ' म्हणणारी आई असावी
'उठा!' म्हणणारी बायको नसावी
चुळ भरून झाल्या बरोबर
हातात उपीट भरली बशी यावी

सरता सरेना वैशाख
उन्ह, वाढता वाढता वाढे
वितळलेला डांबरी रस्ता
त्यावरून मृगजळ वाहे..

मृगाची फसवी चाहूल
बळिराज वरती पाहे,
फुटलेल्या कृष्ण ढगातून
लालबुंद सुर्य झळाळे..

घागरीतला चिंब वाळा
मुळामुळातून गंधाळे,

ह्या चिनी बेटाची
आकृतीबंध रचना,
कमनीय वृक्ष-वल्लरी,
आखीव्-रेखीव रस्ते,
मिनी-मिडीतील पोरी,
गगनचुंबी ह्या इमारती,
विलायती डोक्यांची
सतत भरती ओहोटी,
हे व्यावसायिक चेहरे,
बारोमास धारा कोसळती;

जीव विटला ह्या सर्वांना

माझे हे डोळे
किती अतृप्त,
जसे हे आकाश
अथांग अन रिक्त

स्वप्नांची फुलपाखरे
कधी होतील मुक्त,
उघडता पापणी
सांडतील रंग फक्त?

- बी

झाडांपासून घ्यायला हवेत
स्वच्छ राजकारणाचे धडे..

काही उंच, काही बुटके,
काही डेरेदार, काही निष्पर्ण,
काही डवरलेले, काही झडलेले,
दाटीवाटीने एकमेकात गुंफलेले
तरीही कधी वैर न करणारे...

मजबुत, भुईला घट्ट धरणारे,

लाक्षागृहात शिजले तसे
खदखद शिजणारे,
पण पुर्णब्रम्ह नसून
संपूर्ण अमानुष असणारे

करपलेले अन्न बरे;
भ्रष्टाचाराचा दर्प पसरवून
नराधमांची भुक शमवणारे

अमर्याद सत्तेचे इंधन वापरून
विद्रोहाची भट्टी पेटवणारे,