१. आटपाट देशातल्या आधीच्या पिढ्या नशिबवान होत्या. त्याच्यानं त्यांना आपोआप बरे नेते मिळत गेले. आटपाट देशातली जेनझी पण स्मार्ट आहे. त्यामुळे तेही डिझर्व्हिंग नेत्यांच्या हातात देश सोपवतील, अशी आशा आहे.
प्रॉब्लेम फक्त मधल्या पिढीचा झाला होता. ही आख्खीच्या आख्खी पिढी येडझवी निपजली.
एलिफंट पॉईंटवर सुसाट वारा सुटला होता आणि त्यात पावसाच्या जोरदार सरी कोसळत होत्या. माझी छत्री उलटी होऊ नये म्हणून माझी एक वेगळीच कसरत सुरू होती. तेवढ्यात समोर एक मोठे झाड दिसले आणि आडोशासाठी मी धावतच त्या झाडाखाली जाऊन उभा राहिलो.
एवढ्यात एक माणूस माझ्यासमोर आला आणि म्हणाला,
“साहेब, तुम्ही खूप मोठे कलाकार दिसताय!”
मी मनातल्या मनात विचार करू लागलो—हा नेमका कोण असावा?
थोड्याच वेळात तो पुन्हा म्हणाला,
“तुमचा चेहरा खूप बोलका आहे... खूप काही सांगून जातोय!”
पुणे म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं,
छात्रो , मित्रों 'सेम' असतं !
काय म्हणता ?
या ओळी चिल्लर वटतात
काव्याच्या दृष्टीने थिल्लर वाटतात ?
असल्या तर असू दे,
फसल्या तर फसू दे !
तरीसुद्धा
तरीसुद्धा,
पुणे म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं,
छात्रो , मित्रों 'सेम' असतं !
चहा बिहा विकलात तरी
प्रेम करता येतं;
डून स्कूलला शिकलात तरी
प्रेम करता येतं !
जंतर मंतर हुकलात तरी
प्रेम करता येतं
पुणे म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं,
छात्रो , मित्रों 'सेम' असतं !
"तुझ्या नवऱ्याला मी एका बाईबरोबर लक्ष्मीरोडला पाहिलं आज शॉपींग करताना, लक्ष दे बरका त्याच्याकडे, आज जरा गडबड आहे. उद्या निवांत बोलते तुझ्याशी."
गाडेबाईनी दिपाला काल फोनवर असे काही सांगितल्याने तिच्या पायाखालची जमीन सरकली होती. आज सकाळपासूनच घरातल्या भांड्यांचा आवाज वाढला होता. मुलांनी अमुक भाजी नको म्हटल्यावर "जे केले आहे ते खा गुपचूप" असा सज्जड दम भरला गेला होता.
"आम्हीच मर मर मरायचं, आम्हाला कुठं शॉपींगला न्या म्हटलं तर लय कामं निघत्याय ऑफिसची. त्या सटवीबरोबर बरं वेळच वेळ असतो हिंडायला"
डिसक्लेमर - मी व्यवसाय म्हणुन टॅरो वाचत नाही ना मित्र-मैत्रिणींकरता रीडींग देते. मी टॅरो स्वतःपुरते वापरते. त्यातून मला निखळ आनंद मिळतो. ज्यांना टॅरो वगैरे गोष्टी भंपक वाटतात, सायकॉसिस वाटतात त्या सर्व तज्ञ मंडळींना, विद्वान मंडळींना लांबूनच कोपरापासून नमस्कार. नका वाचू.
लेख विस्कळीत आहे.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
शाळेत असताना नुकतंच वर्तमानपत्र वाचायला सुरूवात केलेली तेव्हां आणिबाणी, इंदिरा गांधी, संजय गांधी, मोरारजी देसाई, जयप्रकाश नारायण ही नावं हेडींगमधे वाचून माहिती व्हायला सुरूवात झाली होती. हेडींग शाळेत सांगावी लागत. वरच्या यत्तेत गेल्यावर टिव्ही आला. तेव्हां आंधी, किस्सा कुर्सी का ही नावं माहिती झाली. यावर सतत काही ना काही कॉण्ट्रोवर्सी चालू असे. कॉलेजला पोहोचल्यावर इलस्ट्रेटेड वीकली वगैरे मधून बंदीचे संदर्भ येत. तेव्हां अर्थातच ही जुनी गोष्ट झाली होती, पण पडसाद उमटत होते, ते आजतागायत चालू आहे. आता क्षीण झाले आहेत संदर्भ.
अलिप्त, स्वमग्न | ऐसी ज्यांची ख्याती
पडीक असती | ऐ x वर ||१||
कुटुंबवत्सल | मनाने मोकळे
म म व लोटले | मा x वरी ||२||
उर्वरित गुण- | -दोषांनी भरले
तयांनी गाठले | मिx त्वरे ||३||
नेमका पर्याय | पा/सी/बो मधून
घ्यावा निवडून | फुल्ली साठी ||४||
आता तुम्ही सांगा | संस्थळ कोणते
तुम्हा आवडते ? | लाजू नका ! ||५||
"विशेषणे ना वापरता
कविता येईल का लिहिता?"
मी त्याला हे विचारता
"प्रयत्न करतो," तो वदला!
"छंद, वृत्त , लय, गेयता
फाट्यावर मारून कविता
येईल का तुजला लिहिता?"
मी त्याला हे विचारता
"प्रयत्न करतो", तो वदला!
"हद्दपार कवी कायमचा
करून मग कोणा कविता
येईल का सांगा लिहिता?"
मी त्याला हे विचारता
जरा थांबला, घुटमळला
"कवितेतच उत्तर देतो
मीच विचारून हे मजला"..
..AI AIसे पुटपुटला
नवे काव्य आऊटपुटला
पात्र म्हणजे प्रोटॅगनिस्ट अशा अर्थाने पात्र.
तर याच्यामध्ये एकतर पात्र आहे, दुसरा पात्राच्या डोक्यातला आवाज आहे आणि तिसरा मी आहे. असे तीन जण आहेत.
मला पात्राला गोव्याला पाठवायचं आहे. काही नाही. सहजच. जेनझी लेखक पात्राला धरमशाला ला पाठवतात. एलएसडीचे वगैरे नाद असतात त्यांना. मी मिलेनियल. 'दिल चाहता है'नं आमच्या पिढीला गोव्याची वाट दाखवली. माझी मजल तिथपर्यंतच.
