कवठीचाफा

माझं त्याच्या आयुष्यात येणं ही पूर्वनियोजितच होत्त. हां तसा थोडा उशीर झाला जरा लवकर येता आलं असतं तर त्याला अजून समजून घेता आलं असतं आणि कदाचित कथेचा शेवट त्याला त्याच्या रीतीने करता आला असता आणि ती कथा तुम्हाला आम्हाला वाचायला मिळाली असती. पण या सर्व जर तर च्या गोष्टी खरंच त्याला कथा संपवायची होती का ही त्याचा तोची जाणे. खरतर तुम्हा सर्वानाच उत्सुकता असेल की कवठीचाफाला ओळखणारी ही आसामी कोण? पण त्याच्या प्रमाणेच मला ही अनभिज्ञ राहून माझा त्याच्याबद्दलचा दृष्टिकोण सांगायला आवडेल. हा दृष्टिकोण सगळ्यानाच आवडणार नाही पण मी जेवढा त्याला जवळून पाहिलंय तितका तुम्ही कोणी नसेल अनुभवला.

बाप्पा : आलो, एकदाचा मंडपापर्यंत आलो.. आता कानावरचे हात काढायला हरकत नसावी..

मूषक : तुम्हाला चार हात असल्यानं तेवढं तरी शक्य आहे, मी कानावर हात घेतले तरी डिजे च्या आवाजानं एकदा इकडे तर एकदा तिकडे असा धडपडत असतो !

बाप्पा : अच्छा, म्हणजे मघाशी माझ्या पाठीवर जे काही हुळहुळलं तो तू होतास..

मूषक : काय करणार बाप्पा, लोकं लुंगीडान्स करत होते, हातापायांचा काहीच अंदाज येईना म्हणून लपलो तुमच्या मागे.

बाप्पा : अरे पण एकानंही लुंगी घातलेली पाहिली नाही मी, मग कसा लुंगी डान्स ?

मूषक : बाप्पा, आत्ताच्या काळातलं ते प्रसिध्द गाणं आहे, हल्ली अशीच गाणी चालतात बाप्पा .

एस टी वाय म्हणजे स्पिन द यार्न!
धागा गुंडाळा.
थोडक्यात,एक सुरूवात देऊन मग बाकीच्यांनी आपापल्या कल्पनाशक्तीने एखादी गोष्ट थोडी थोडी पुरी करावी.
एकेक सीन देत.

लेखकः कवठीचाफा

कथा: सेव्ह द अर्थ

साल : ३०२२

स्थळ : सर्व्हाइवल आयलंड