कवडसा

शामली ..सुंदर..:)
नवा रंग दिलास तरी आणि फटी बुजवल्यातरी त्या कायमस्वरूपी नसतात येइल कवडसा परत...:)

श्यामली, खूप छान लिहीलंयत...
हे वाचून आठवण झाली... लहान असताना असे कवडसे तळहातावर पकडण्याचा प्रयत्न करायचो आम्ही...

खरंय, आताच्या घरात असे कवडसे येत नाहीत, मोठ्ठाल्ल्या फ्रेन्च विन्डोजमधून खूप ऊन येतं. ते आवरायला त्याहून मोठे पडदे...

गद्य ? हे तर काव्यच आहे

छानच लिहीलय

मलाही लहानपणीची आठवण झाली .. बरेच कवडसे हरवलेत आता...

सुधीर

सुंदर...

खुप छान लिहिलय... आवडलं. खरच लहानपणीच्या कवडश्यांची आठवण झाली. गावच्या घरात अंथरुणात पडल्यावर कौलारू छपरातल्या काचेच्या भिंगातून डोकावणारा चांदोबा आठवला.
आमच्या सध्याच्या अपार्टमेंटच्या दरवाजातून एक कवडसा येतो. अगदी सप्तरंगी..

>>गावच्या घरात अंथरुणात पडल्यावर कौलारू छपरातल्या काचेच्या भिंगातून डोकावणारा चांदोबा आठवला.

अगदी! आजोळच्या घरच्या स्वयंपाक घरातही सकाळच्या वेळेस असे कवडसे पडायचे जमिनीवर. आणि खिडकीतून येणारे सूर्यकिरण... चुलीपाशी काय काय निगुतीनं बनवणारी आजी.. खूप आठवणी आल्या..

कौलांमधून येणारा कवडसा बघायला आता गावी जावेसे वाटतंय...

सुरेख लिहिलंय. मागे एका विकेंडला एका डोगंराळ भागातल्या गावाला भेट दिली. दोन दिवस तिथेच मुक्काम ठोकला होता. अश्याच एका सकाळी पापण्यांवर हा कवडसा हळूवार रेंगाळला होता. शेणा मातीच्या भिंती आणि सारवण असल्याने धुलीकणांच्या गमती जमती खूप सुरेख दिसत होत्या त्या कवडश्यामधे.