आजच्या दिवसाच एक विशेष महत्व आहे कारण आज 'गुरूपोर्णीमा'. तस बघायला गेल तर, केवळ ह्याच दिवशी 'गुरू' महत्वाचा किंवा त्याच पुजन करायच अस नाही पण आपण just like any other day (father's day, mother's day...) हा दिवस साजरा करूच शकत नाही.

`लेलें'च्या `शोधा'त अनेकजण सहभागी होऊ इच्छितात, हे त्या कथेवरील प्रतिक्रियांवरून लक्षात आलं.
`.... त्यामुळे हे लेले कोणीही असु शकतात, अगदी आपल्यातही एखादा लेले असेल!' हे केदार जोशींचं मत अगदी पटलं, आणि वाटल,

“अरे व्वा ! शाळा सुरू होऊन बरेच दिवस झाले. आपल्या तिसरीच्या बाई अजून कुणालाच ‘चेंगट’ किंवा ‘शुंभ’ म्हणाल्या नाहीयेत !”

पानसेबाईंची पहिली आठवण मनात ठसलीय ती अशी !!

५ नोव्हेंबर २००७ ह्या रंगभूमी दिनाच्या दिवशी; रंगमंच पूजनासाठी; अनपेक्षितपणे मला/आम्हा उभयतांना नाशिकच्या सार्वजनिक वचनालयाकडून निमंत्रण आलं आणि भाषण करण्याच्या निमित्तने जे विचारमंथन झालं त्याचा हा गोषवारा.

सहाचा गजर झाला.
सेवा उठली.
स्वतःचं आवरलं, देवपूजा केली, आईने दिलेले दोन लाडू खाल्ले अन college ला जायला निघाली.
college मध्ये दिवस नेहमीसारखाच गेला. सगळी lectures तिने sincerely attend केली, शिक्षकांच्या प्रश्नांची उत्तरं दिली.

Engineering college मध्ये सर्वांनाच campus interviews ला सामोरं जावं लागतं. हा काळ म्हणजे आयुष्यातला पहिला उमेदवारीचा काळ.
आपल्यालाही कोणीतरी reject करू शकतं हे पहिल्यांदा जाणवतं ते इथं.
ही गोष्ट माझ्या campus interview ची.

पूर्वी म्हटलं जायचं,
"पोटासाठी भटकत जरी दूरदेशी फिरेन.....
मी राजाच्या सदनी अथवा घोर रानी वसेन..... "

गटबाजी
===========

दर वर्षीप्रमाणे ह्या ही वर्षी आंबा मोसम फारसे आंबे न खाताच गेला. पायरीसारख्या चवीचे मॅरथॉन २-३ वेळा आणले. त्याचा रस झाला. लंगड्याचा जातभाई शोभेल असा एक प्रकार व्होल फूड्स मधे मिळाला. तो एक चिरुन खायचा प्रकार झाला.