job lost

मी अन ती नकळे कसे सोबत जगतो
एकमेका शाप देत उ:शाप जणू भोगतो

ओंजळी भरून सुख धावुनी मी आणतो
कोरडेच हात तिचे ओठ कोरडे पाहतो

साचली पाप मागील जन्मात या फेडतो
का नवीन बंध बेगडी गळ्यात या बांधतो

होणार ना सुटका जरी वाट सदैव पाहतो
घालून कोट लक्तरी मखमली मिरवतो

मोडलेला डाव माझा बळे मनी दडवतो
खेळणे दैवे प्राप्त जे गपगुमान खेळतो

हीच कारा हीच कबर जन्मठेप मानतो
काय केला गुन्हा परी ते नच जाणतो

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

नोकरी गेली तेव्हा
ती हसली बेछूट बिनधास्त
तशीच तिच्या स्टाईलन
डोळ्यातील पाणी मागे फिरवून
मनातील दु;ख गिळून
काहीतरी चांगलेच होईल यातून
असे मोठ्याने वदून
गेली सहजतेचा आव आणून
अजूनही आपल चुकलं
असं तिला वाटत नव्हतं
व्यवस्था पद्धतीकडेच
तिचं बोट दाखवणं होतं
प्रत्येक वाक्य तिचं
त्यांनाच जबाबदार ठरवत होतं

पण घरी येतांना एकटीच रस्त्यानं
मन भरून आलं होतं
डोकं जड झालं होतं
नकळत डोळ्यातून
दु:ख घळघळ वाहत होतं
तसं तिचं चुकलं
हे तिला माहित होतं
कळत न कळत हातून
एक आकाश पडलं होतं

बेपर्वा बेछूट वागणं
का जन्मतःच येतं
आक्रमक वाकवादरता
का कोण कुणास देतं