कला

आम्हाला या गणेश चतुर्थीला २ वर्षे पूर्ण झाली आणि आईच्या मायबोलीसाईट वर संयोजक मामा मावश्यांनी लोगो रंगवा उपक्रम जाहीर केला . तस आम्ही घरच्या भिंती, दरवाजे, स्वतःचे हात पाय वगैरेवर स्वतःच्या चित्रकलेचे प्रदर्शन लावले होतेच. तसेच भिंती साफ करण्यासाठी शार्क टँक वरील प्रॉडक्टवर ५०० रुपडे खर्चून आईच्या कंबरेला/ हाताला चांगलाच व्यायाम दिला होता. पण दिवसभर आमच्यापाठी धावणाऱ्या आईसाठी हे काम म्हणजे दर्यामे खसखस. तर ते असो!

लहान व मोठ्यांसाठी कला उपक्रम: ठसे वापरून शुभेच्छापत्र

आठवतंय का, एक काळ असा होता की आपण एकमेकांना शुभेच्छा देण्यासाठी शुभेच्छापत्रे पाठवत होतो.
आता या मोबाईलच्या आणि डिजिटल युगात आपण सगळ्या शुभेच्छा ऑनलाइनच देतो.
मोबाईलवर मेसेज लिहिला, एकदोन ईमोजी टाकले की झाले काम. शुभेच्छापत्रे देणे-घेणे पार विसरूनच गेलो आहोत का आपण?

स्वतः हाताने बनवलेली शुभेच्छापत्रे, त्यातली चित्रे, संदेश समोरच्याला आपल्या मनातल्या खऱ्या भावना सांगून जातात.
आपल्यापैकी अनेकांनी अशी जुनी शुभेच्छापत्रे अगदी सांभाळून ठेवली असतील, यातच सगळे आले.

भारतात १५० कोटी नागरिक लोक स्नान करून अब्जावधी लिटर पाणी दूषित करून वाया घालवत आहेत.
पाण्याने स्नान न करताही शरीर शुद्ध राहते आणि दुर्गंधी येत नाही. प्राचीन काळी ऋषी मुनी वायूस्नान करत असत.
ही कला शिकून घेतली तर जलप्रदूषण होणार नाही, पाण्याची नासाडी टळेल.

​आयुष्याचे कसे निराळे फासे हे फिरले,
ज्या बघूनी आनंद कळे, तेच हसे विरले!

​होत असतील जखमा मज तुझ्या चाहुलींच्या
दिसू दे ती रोज ईश्वरा, अनेक अपघात कर रे!

​अताशा इच्छा खूप होते मंदिरात जाण्याची,
बघितले बाहेर तुला, अन् अवसानच सरले!

​आयुष्याचा एक एक सर्ग पालटत गेला जसा,
जगुनी न जगल्याचे असे, भास व्हाया लागले!

​अन् एका जन्मी मला जरा तू तुझे डोळे दान कर,
बघू दे की अहंपणाचे किती डोहाळे राहिले!

-दक्ष .

खूप वर्षे झाली या गोष्टीला!

मी त्या वेळी कॉलेजला होतो. तरणावांड असल्याने सर्वांची नजर माझ्यावर असायची. मला त्याची काही खबरबात नसे. मी आपल्या धुन मधे असायचो. मुली त्या वेळी साडी नेसून कॉलेजला यायच्या. एक वेणी घालून शेपटा पाठीवर झुलवत फिरायच्या. त्यांच्या मागे मुलं लागायची. पण जपूनच.

*संगीत मैफिलीचा सेल्फी पॉईंट*
(कदाचित, एक टर्निंग पॉईंट …)

माझा मित्र विनायक रानडे…
हा माणूस म्हणजे भन्नाट कल्पनांच्या खजिन्याचा मालक. त्याच्या डोक्यात कल्पना जन्म घेतात, त्या मोठ्या होतात आणि क्षणात एखाद्या आनंदी धबधब्यासारख्या बाहेरही पडतात. आमच्या नाशिकमध्ये दरवर्षी होणाऱ्या अष्टौप्रहर स्वरहोत्र या संगीत महोत्सवात तो भन्नाट कल्पनेची एखादी नवी खिडकी अशी काही उघडतो की त्यातून काहीतरी नवीन फंडा शिकायला मिळतो … यंदाच्या वर्षी त्याने उघडलेली खिडकी होती—

*“संगीत मैफिलीचा सेल्फी पॉईंट.”*