आयुष्याचे कोडे

दूर कुठे होतो घंटांचा नाद कधीचा
जागे येथे डोळे माझे पहाटवेडे
जन्म घेतला जाणे कुठल्या नक्षत्राला
जाणे केव्हा सुटेल आयुष्याचे कोडे

मला आठवे काळोखातील बागुलबुवा
घर बांधुया उन्हात त्याचे, सांगे आजी
अजून आहे दडलेला तो मनात माझ्या
अजून त्याला ठाऊक आहे नस नस माझी

धरू पहातो, कुठे राहते मुठीत वाळू?
धाप लागते तरीही पाऊल थांबत नाही
उद्या उद्यासाठी हा केला किती पसारा
आवरता आवरता मागे उरते काही

स्पर्श करावा असा स्वतःच्या प्राणांना की
गंध सुटावा मातीचा, आभाळ भरावे
मंद उठावा तरंग निळसर पाण्यावरती
आणि मनीचे खिन्न पाखरू भुर्रर्र उडावे

द्वैत