सोया बेस इंफंट फॉर्म्युला जर खरच त्या साईटवर म्हटल्यासारखा आहे का? मी तर आज हे पहिल्यांदाच ऐकलं. माहितीत किती मुलं हा फॉर्म्युला पीत आहेत आणि प्यायली आहेत. ह्यात बरीच डॉक्टर्सची मुलंपण आहेत. काही कळत नाही बुवा. आता कोणावर किती विश्वास ठेवायचा कोण जाणे!

नानबा

तुझा थायरॉईडवरचा लेख वाचला आणि हा पण... तुझे आभार मानावेत तितके कमी आहेत. खरंच विचार करायला लावणारा लेख आहे. सध्या वाचतोय...

आम्ही ५ किलो गव्हात १०० किंव २०० ग्रॅम सोयाबिन मिक्स करूनच दळून घेतो.
कणिक छान होते, आणि पोळ्या तुपकट, वरून तेल लावण्याची अजिबात गरज पडत नाही. मला सोयाबिनचा इतकाच काय तो उपयोग माहित आहे.

नानबा गुड पॉइंट.

जाणकारांची वाट पहाते आहे.

तरीपण ( सायन्सशी दहावीत काडीमोड घेतलेली अडाणी व्यक्ति म्हणून) आहारशास्त्रीय पुस्तकं आणि सर्व शेकडो फॅडस बद्द्ल वाचून मला आता संयत चौरस आहाराचे महत्व पटलेले आहे. काहीही खूप प्रमाणात खायचे नाही आणि काहीही घटकपदार्थ वर्ज्य करायचे नाही.
वैताग आलाय राव उलट सुलट थियरीज वाचून. वेगवेगळ्या प्रकाराची तेलं इंन्डेक्स प्रमाणे मिक्सकरायला जावीत की लगेच तुपाचे गुणगान असलेला लेख येतो. करायचं काय नक्की सामान्य माणसानी या सर्व परस्परविरोधी लेखांच्या आणि परस्परविरोधी डॉक्टरांच्या मतांच्या मा-यात ?

दिखावे पे मत जाओ. अपनी अकल लगाओ

हो आम्हीही कणकेत सोयाबीन पीठ मिक्स करतो.

आणि हो जपानमध्ये भयानक प्रमाणात सोयाबीन खातात. त्याच्या पुष्ट्यर्थ वाढलेलं आयुमान, आणि अँटी एजिंग चे गुणगान पासून ते विरुद्धार्थ "वाढती इनफर्टिलिटी" इथपर्यंत सर्व लेख, रिसर्च पेपर्स वाचलेले आहेत.

आणि ते असे स्पाँजी बॉक्सेस असतात ज्याची भाजी करतात, ते नक्की काय असतं? >> बघुन ख हो, नायतर "समुद्रातली भाजी" असायची!!

नानबा कुठुन कुठून महिती काढतोस? आयोडीन युक्त मीठ वापरले असते तर ही वेळ आली नस्ती.

१. प्रयोग करून बघायचा >> नको त्यापेक्षा literature search करुन बघितलेले बरे...

नानबा हो बहुतेक मी त्या सोया नगेटस बद्दलच बोलत असेन. मला आवडते त्याची भाजी. एकदा माझ्या घरी शाळेत असताना खाल्ली होती, नंतर ऑफिसच्या कँन्टीनमध्ये. पण बर्‍याच लोकांना ते नगेटस आवडत नाहीत बहुधा..
त्याचा एक फायदा आहे की कोणत्याही भाजीत मिक्स करता येतात...

>>म्हणून स्त्रियांनी चाळीशीनंतर आहारात सोयाबीन व सोयाबीन तेल ठेवावे, असे सांगितले जाते. >> थोडं विषयांतर होईल, पण आम्ही आत्तासुद्धा (४०च्या बरंच आधी ) कोणतंही एकच तेल नाही वापरत. सोयाबिन तेल हे अजिबात वेगळं लागत नाही... आजकाल बाजारात तर वेगवेगळ्या कंपन्या तेल उत्पादन करतात. मी नेहमी कॉम्बिनेशन घेते, म्हणजे महिन्याला जर २ किलो तेल लागत असेल तर या महिन्यात सनफ्लॉवर आणि सोया, पुढच्या महिन्यात शेंगदाणा, करडई... खरंतर मी कुठे तरी वाचलं होतं की सगळी तेलं मिक्स करून वापरणं जास्ती चांगलं असतं.
करडईचं तेल ही हृदयाला चांगलं असतं... पण ते नीट तापवून मगंच फोडणी करावी लागते, अन्यथा त्याला एक विशिष्ट प्रकारचा वास येतो.

विषयांतरासाठी माफ करा.... बाकी सोयाबिन महिमा... सुरू होऊ दे...

>>कोणतंही एकच तेल नाही वापरत
>>पंधरवड्याला वेगळे तेल आणून खाणे नेहमीच हितावह

हे थोड अजून स्पष्ट करणार का? म्हण्जे कश्याप्रकारे फायद्याचे ते? कारण मला मागे एका आयुर्वेदिक डॉ ने सांगितले होते की जे तेल तुम्ही लहानपणापासून वापरत असाल तेच नेहेमी वापरावे, सारखा बदल करू नये, म्हणून विचारले.

सोया स्टीक्स म्हणुन एक प्रकार मिळतो,, लहान मुले आवडीने खातात.
डॉ. अभय बंगानी तीन प्रकरची तेले मिसळुन ती जेवणात वापरावी असं सांगितलय. आता आठवत नाहिये, वाचुन टाकेन किंवा कोणाच्या लक्षात असेल तर लिहा.

रेशिम,
लहानपणापासून जे तेल वापरत असू तेच खाणे चांगले, हे डॉक्टरांचे म्हणणे बरोबरच आहे. भौगोलिक रचनेनुसार त्या त्या प्रदेशातील लोक विशिष्ट खाद्यतेल आहारात वापरत असतात आणि तेलातील बदल प्रत्येकालाच मानवेल असे नाही. पण गेल्या काही दशकांत आपल्या आहाराच्या सवयीसुद्धा बदललेल्या आहेत. उदाहरण द्यायचे झाले तर ज्वारीची भाकरी ही महाराष्ट्राच्या हवामानाचा विचार करता रोजच्या आहारातील सर्वोत्तम पौष्टिक घटक आहे, पण आजकाल ती कधीतरी चेंज म्हणून खाल्ली जाते. रोजच्या जेवणातील भाकरीचे स्थान पोळीने पटकवले आहे. तेलाबाबत बोलायचे तर तिळाचे तेल खाण्यात आणि अभ्यंगासाठी सर्वोत्तम मानले जाते. आज आपण तिळाचे तेल न वापरता शेंगदाणा तेल वापरतो. उत्तर भारतात मोहरीचे तेल वापरतात. त्याने अंगात उष्णता निर्माण होते. आपण मोहरीचे तेल केवळ लोणची टिकवण्यासाठी वापरतो. दक्षिणेकडे खोबरेल तेल खाण्यात वापरतात. आपण ते केसांना लावायला वापरतो.
आपल्या स्वयंपाकातील वापरानुसार तेलही वेगळे वापरणे चांगले असते. शेंगदाणा तेल आपण फोडणीसाठी, डीप फ्राईंगसाठी (दिवाळी फराळ, पक्वान्ने) वापरतो कारण त्यात तळलेले पदार्थ जास्त काळ टिकतात. पामतेलात तळलेल्या पदार्थांना दहा दिवसांत वास यायला लागतो. पापड, कुरडया अशा शॅलो फ्राईंगसाठी राईसब्रान ऑईल (तांदळाच्या कोंड्याचे तेल) चांगले असते कारण पदार्थ तळून झाल्यावर त्यात तेलाचा अंश उरत नाही. आजकाल लोक कॅलरी कॉन्शस झाले आहेत. त्यामुळे एकच एक तेल खाण्यात असले (विशेषतः शेंगदाणा तेल) आणि त्याचा वापर मुबलक होत असला (भाज्या, बटाटेवडे, इतर चमचमीत कालवणांसाठी) तर मग कुटूंबात चरबी वाढण्याचे प्रमाण अधिक असते.
म्हणून तुझा मुद्दा बरोबर असला तरी इतरही तेलांमधले आवश्यक घटक शरीराला मिळण्यासाठी अधून मधून वेगळी तेले (आपल्याला मानवणारी) खाण्यात असावीत. मी वर म्हटल्याप्रमाणे ओमेगा ६ हे उपयुक्त मेदाम्ल सोयाबीन तेलात आढळते आणि माशांमध्ये. जे लोक मासे खात नाहीत त्यांनी काय करावे? साधे आहे. सोयाबीन तेलातून मिळवावे.
मी घरी काय करतो, की पंधरवड्याला तेल आणून संपवतो. हेसुद्धा महत्त्वाचे आहे कारण तेल जितके ताजे खाल तेवढे चांगले. अनेक लोक एकदम तीन महिन्यांसाठी तेलाचा मोठा डबा आणतात. पण तो फोडल्यावर तिसर्‍या महिन्यात शिल्लक तेलाचा स्वाद ताजेपणा कमी झाल्याने बदलतो. मी माझ्यापुरती एक व्यूहरचना आखली आहे. प्रत्येक पंधरवड्याला मी वेगळे तेल आणतो आणि वापरून संपवतो, पण तेले मात्र शेंगदाणा, सूर्यफूल, सोयाबीन हीच तीन असतात. सणांचे पदार्थ आम्ही शेंगदाणा तेलात तळतो. पापड कुरडयांसाठी राईसब्रान तेल वापरतो. रोजच्या फोडण्यांना त्या वेळी ज्या तेलाचा नंबर असेल ते वापरतो.
आता हे सगळे उपद्व्याप कशासाठी? बदलत्या काळाचे बदलते व्यवस्थापन म्हणून. आम्हाला वरील तीन तेलांचा कधीच त्रास होत नाही.
सवयीचे तेल खाण्यात कायम असावे, हे योग्यच आहे पण त्याहीआधी तेल, तूप, लोणी, मीठ, साखर या पदार्थांचा वापर बेतानेच करावा, हे कधीही विसरू नये.

मनापासून धन्यवाद प्रयोग.
यावर जरूर विचार करेन आता. तेलाचा वापर जरी कमी असला तरी मी शेंगदाणा तेलच नेहमी वापरते डॉ ने सांगितल्यापासून.

नानबा, विषयांतराबद्दल क्षमस्व.

गुड्स!!!

माझा एक मित्र, जो नॉन वेज खात नाही, तो जपान मधे आल्यावर तोफु वर तुटुन पडायचा..
मग त्याला कॉस्टको दुकान सापडलं जिथं स्वस्तात मिळतात गोष्टी.
त्यानं तिथुन ५-६ लिटर सॉय मिल्क आणलं...
दरम्यान तो भारतात जाऊन आला.

त्याच्या लग्नाचं चालु होतं... त्यानिमित्त शिक्षण मिळालं वाटतं त्याला, आल्यापासुन तोफु बंद!
तो देशात परत गेला आता ... पण त्याचं सॉय मिल्क अजुन आमच्या घरातच आहे...
आम्हाला ते टाकवत नाही आणि पिववत पण नाही...

पण जर खरंच ते इतकं वाईट असेल तर जपानमधे छोटी पोरं दिसलीच नसती...
कारण इथे रोज, न चुकता तोफु खातात...
सोयाबीन स्नॅक्स असतात.. "सॉय जॉय"
आणि इथे दोन-दोन, तीन-तीन पोरं असणं फारही रेअर नाही आहे..

समजत नाही नक्की काय खरं...